ການຕໍ່ສູ້ກັບເຊື້ອເຮສໄອວີຂອງນາງນ້ອຍ

ການຕໍ່ສູ້ກັບເຊື້ອເຮສໄອວີຂອງນາງນ້ອຍ

ນາງນ້ອຍ (ຊື່ຫຼີ້ນ) ອາຍຸ 13 ປີ ມີຊີວິດຢູ່ກັບເຊື້ອເຮສໄອວີ. ນາງອາໄສຢູ່ບ້ານແຫ່ງໜື່ງບໍ່ໄກຈາກສູນປິ່ນປົວຂອງແຂວງຫຼວງນໍ້າທາປານໃດ. ຕອນອາຍຸໄດ້ 4 ເດືອນນາງເລີ່ມມີປັນຫາສຸຂະພາບ ອາຍຸ 6 ເດືອນ ພົບວ່າຕິດເຊື້ອເຮສໄອວີ.
ແມ່ທອງຄຳ(ຊື່ສົມມຸດ) ຫົວຫນ້າກຸ່ມຊ່ວຍເຫຼືອດດູແລຕົນເອງ ຫຼື ອາສາສະໝັກຕົວຫຼັກທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ກັບເຊື້ອເຮສໄອວີ ເຮັດວຽກຢູ່ຈຸດຈ່າຍຢາຊ່ວຍທ່ານໝໍ ແລະ ຍັງເປັນຜູ້ໃຫ້ຄຳປຶກສາ ຊ່ວຍເຫຼືອດູແລຜູ້ຕິດເຊື້ອເຮສໄອວີປະຈຳໂຮງໝໍແຂວງຫຼວງນ້ຳທາ ກ່າວວ່າ “ຖ້າບໍ່ມີທ່ານໝໍຜູ້ຊຽວຊານເລື່ອງພະຍາດເອດ ຈາກໂຄງການແພດໄຮ້ພົມແດນຂອງປະເທດໄທ ພວກເຮົາຄົງຈະບໍ່ເຫັນນາງນ້ອຍເຕີບໃຫຍ່ເປັນໄລລຸ້ນໄດ້.
ຕອນນັ້ນ ທ່ານໝໍຊຽວຊານພະຍາດເອດໄດ້ແນະນຳໃຫ້ທ່ານໝໍຄົນລາວປິ່ນປົວອາການຕິດເຊື້ອຂອງນາງທັນທີ່ ເຖິງແມ່ນວ່າ ຜົນກວດຈະຍັງເປັນລົບກໍຕາມ.ສອງເດືອນຕໍ່ມານາງໄດ້ເຂົ້າກວດອິີກເທື່ອໜຶ່ງຈຶ່ງພົບວ່າຕິດເຊື້ອເຮສໄອວີ ເໝືອນແມ່ຂອງນາງ.
ຈັ່ງແມ່ນຫນ້າເສົ້າໃຈ. ແມ່ຂອງນາງນ້ອຍຢ່າຮ້າງກັບຜົວ ແລ້ວກັບໄປຢູ່ບ້ານເກີດຢູ່ແຂວງອຸດົມໄຊ, ປະນາງໄວ້ກັບພໍ່ ຕອນທີີ່ນາງອາຍຸໄດ້ພຽງສອງປີ ແລ້ວ ສອງປີ ຫຼັງຈາກນັ້ນແມ່ຂອງນາງກໍເສຍຊີວິດລົງເພາະພະຍາດເອດ.
ຊີວິດໄວລຸ້ນຂອງນາງນ້ອຍປະເຊີນກັບຄວາມທ້າທາຍຫຼາຍຢ່າງ. ຕອນນັ້ນ ພໍ່ນາງຄົງຄິດວ່າໄດ້ດູແລເອົາໃຈໃສ່ລູກສາວຂອງລາວດີພໍ ໂດຍການຊ່ວຍເຫຼືອ ແລະ ໃຫ້ໂອກາດລູກໄດ້ຮຽນໜັງສຶໃນລະດັບທີ່ສູງກວ່າປະຖົມສຶກສາ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ນາງບໍ່ໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ຢູ່ໃນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ເອື້ອອຳນວຍ. ເນື່ອງຈາກທັງພໍ່ ແລະ ພໍ່ຕູ້ຂອງນາງຕິດຢາເສບຕິດ ຜູ້ເປັນພໍ່ບໍ່ມີອາຊີບທີ່ແນ່ນອນ ແຖມຍັງຄ້າຂາຍ ແລະ ເສບຢາເສບຕິດ ສຸດທ້າຍກໍລົງເອີຍຊີວິດດ້ວຍການຕິດຄຸກ.
ຕອນນີ້ນາງນ້ອຍອາໄສຢູ່ກັບພໍ່ຕູ້ທີ່ບໍ່ມີອາຊີບທີ່ແນ່ນອນເຫມືອນກັນ ຫາເຮັດວຽກຮັບຈ້າງບ່ອນຫັ້ນບ່ອນນີ້ ແລະ ເນື່ອງຈາກພໍ່ຕູ້ກໍຕິດຢາ ນາງຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຮັບການດູແລເອົາໃຈໃສດີຕະຫຼອດ, ນາງນ້ອຍກ່າວພ້ອມທັງນໍ້າຕາທີ່ໄຫຼອາບຫນ້າວ່າ: “ບາງເທື່ອຂ້ອຍບໍ່ມີຮອດເຂົ້າກີນ. ຂ້ອຍຕ້ອງດຳລົງຊີວິດຢູ່ໂດຍການອົດອາຫານຮອດສອງມື້ ດື່ມແຕ່ນ້ຳເພື່ອປະທັງຊີວິດ.” ຈັ່ງແມ່ນໂຊກຮ້າຍ ເຄືອຂາຍສະວັດດີການທາງສັງຄົມພາຍໃນປະເທດກໍຍັງຢູ່ໄລະຍະເລີ່ມຕົ້ນ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ທາງການແຂວງບໍ່ສາມາດຈັດການປັນຫາເດັກກຳພ້າໄດ້.
ຈາກການປະເຊີນໜ້າກັບປັນຫາຂອງນາງ ເຊິ່ງເປັນເວລາ 5 ປີແລ້ວ ທີ່ນາງໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນ ຈາກສະມາຄົມເຄືອຂ່າຍຜູ້ເຊື້ອເຮສໄອວີເອດ (APL+) ເຊິ່ງເປັນທຶນຊ່ວຍເຫຼືອຂະນາດນ້ອຍຈາກກອງທຶນໂລກເພື່ອເດັກນ້ອຍກຳພ້າທຸກຍາກອະນາຖາ. ປະຈຸບັນນີ້ ນາງກຳລັງສຶກສາຢູ່ໂຮງຮຽນມັດທະຍົມຕອນຕົ້ນປີທີໜຶ່ງ. ນາງເກັ່ງພາສາລາວຫຼາຍ ແລະ ເປັນຍັງວິຊາທີ່ນາງມັກ.
ແມ່ທອງຄຳ ເວົ້າວ່າ “ນາງນ້ອຍໄດ້ຮັບເງິນຊ່ວຍເຫຼືອຈາກໂຄງການ ຈາກທາງ ສຄອ\APL+ 200,000 ກີບ ຫຼື ປະມານ 12 ໂດລາທຸກໆສາມເດືອນ. ເງິນທັງໝົດໃຊ້ຊື້ອຸປະກອນການສຶກສາ, ເຄື່ອງນຸ່ງໄປໂຮງຮຽນ ແລະ ບາງເທື່ອກໍຊື້ເຂົ້າສານ, ສະບູ, ເຄື່ອງໃຊ້ສ່ວນຕົວ ແລະ ອື່ນໆ. ແມ່ທອງຄຳກ່າວວ່າ: 200,000 ກີບ ຕໍ່ສາມເດືອນແມ່ນບໍ່ພຽງພໍ. ບາງເທື່ອ ຂ້ອຍຈຶ່ງເອົາເຂົ້າ, ເຄື່ອງມືສອງ ແລະ ເງີນໃຫ້ອີກ ເມື່ອນາງມາຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼື່ອຮອດເຮືອນ”.
ແມ່ທອງຄຳມີຄວາມເປັນຫ່ວງນຳນາງນ້ອຍ ທີ່ເລີ່ມໃຫຍ່ເປັນສາວແລ້ວ ຍັງອາໄສຢູ່ກັບພໍ່ຕູ້ທີ່ຕິດຢາ. ດັ່ງນັ້ນ, APL+ ຈຶ່ງໄດ້ປະສານງານກັບພະແນກສຶກສາທິການແຂວງ ຊ່ວຍນາງເຂົ້າໂຮງຮຽນສາມັນກິນນອນຊົນເຜົ່າໄດ້ສຳເລັດ. ແນວໃດກໍຕາມ,ໃນປີນີ້ APL+ ຈະຕ້ອງຈ່າຍຄ່າເທີມໂດຍໃຊ້ເງິນຊ່ວຍເຫຼືອຈາກກອງທຶນໂລກເນື່ອງຈາກສົກຮຽນໃຫມ່ເລີ່ມເປີດແລ້ວ ແຕ່ພວກເຮົາບໍ່ມີທຶນຊ່ວຍເຫຼືອໃດເຫຼືອຢູ່. ໂຊກດີແດ່ ປີຫນ້າ ນາງຈະໄດ້ຮັບທຶນການສຶກສາໜຶ່ງ…APL+ ດີໃຈຫຼາຍ ທີ່ທຶນການສຶກສານີ້ຈະຊ່ວຍໃຫ້ນາງສຳເລັດຊັ້ນມັດທະຍົມສຶກສາຕອນຕົ້ນໄດ້
ເຖິງການສຶກສາຂອງນາງຈະໄດ້ຮັບການເບິ່ງແຍງ ປັດຈຸູບັນ APL+ ແລະ ທ່ານໝໍຍັງໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ກັບປັນຫາສຸຂະພາບຂອງນາງ. ເບິ່ງຈາກພາຍນອກ ນາງກໍຄືກັບສາວນ້ອຍໄວລຸ້ນທົ່ວໄປ ແຕ່ທ່ານໝໍຈະເປັນຫ່ວງເພາະລະດັບເຊື້ອໄວຣັສໃນເລືອດທີ່ສູງ. ໝໍກ່າວວ່າເຊື້ອໄວຣັສກຳລັງຂະຫຍາຍຕົວ ຄວາມເອົາໃຈໃສ ດູແລຮັກສາຂອງນາງກໍບໍ່ຄ່ອຍດີປານໃດ. ເພື່ອປ້ອງກັນລະດັບເຊື້ອໄວຣັສໃຫ້ຫລຸດລົງ ນາງອາດຈະຕ້ອງເລີ່ມເຂົ້າຮັບການປິ່ນປົວຂັ້ນທີສອງໄວໆນີ້
ທ່ານໝໍທຸກຄົນ ພະຍາຍາມຢ່າງດີທີ່ສຸດ ເພື່ອຊ່ວຍນາງເອົາຊະນະສົງຄາມການຕໍ່ສູ້ກັບເຊື້ອເຮສໄອວີ ເໝືອນທີ່ນາງຕໍ່ສູ້ວິກິດສຸຂະພາບນີ້. ສ່ວນ APL+ ກໍຍັງສືບຕໍ່ເຮັດວຽກຢ່າງໃກ້ຊິດກັບບັນດາທ່ານໝໍເພື່ອຊ່ວຍນາງຜ່ານຜ່າທຸກໆປັນຫາທີ່ນາງກຳລັງປະເຊີນຕະຫລອດຊີວິດໄວຫນຸ່ມ.
__________________________________________
Noy’s battle against HIV
13 years old Noy (nickname) is living with HIV. She lives in a village not far from the Antiretroviral Treatment (ART) clinic of Luang Namtha province. Noy was only 4 months old when she started to have health problems and at six months she was diagnosed with HIV.
“If there was no AIDS specialist from the Doctors Without Borders of Thailand, we will not see Noy grow up to be a teen,” said Thongkham, the Provincial Self-Help Group Leader/volunteer living with HIV working at the ART site. At that time, the AIDS specialist advised the Lao doctors to treat Noy immediately for HIV – even though her result was negative. Two months later she was tested again and Noy was diagnosed with HIV – like her parent.
Sadly, Noy’s mother separated from her husband and returned to her hometown in Oudomxay province, leaving the two-year-old toddler with her father. Two years later Noy’s mother died from AIDS.
Noy continues to face many challenges in her young life. Noy’s father thought he was taking adequate care of his young daughter by giving her a chance to study beyond compulsory primary education. However, Noy is growing up in an unfavorable environment as both her father and grandfather are amphetamine addicts. Noy’s father has no permanent job, uses and sells drugs, and ended up in prison.
Noy is now living with her grandfather who is doing odd jobs here and there. Due to his drug addiction, Noy is not always his primary concern. “I sometimes have no food to eat. I had to go without food for two days with only water to keep me going” said Noy with tears in her eyes. Unfortunately, the social safety net in the country is still in the infancy stage which is why the province is not able to address the issues confronting orphan children.
Due to the challenges Noy is facing, she has been receiving support from the Association for People living with HIV (APL+) for the past 5 years through a small grant for orphans supported by the Global
Fund. Noy is now studying in her first year at a lower secondary school. She is good at the Lao language which is also her favorite subject.
She gets 200,000 kips or about US$12 every three months from APL+. The amount is used to buy education materials, school uniforms, and sometimes to buy rice, soap, personal hygiene materials, etc. “200,000 kips per three months is not enough. This is why I always give her some rice, second-hand clothes, and additional cash when Noy comes to my house asking for help” said Thongkham.
Thongkham was concerned for Noy – a teenager living with her grandfather who is addicted to amphetamine. Hence, APL+ coordinated with the Provincial Education Department and successfully got her into the Ethical Boarding School. However, this year APL+ will have to pay for her schooling using the Global Fund
grant as the academic year has already started and there was no scholarship left. Luckily, next year she will get one. APL+ is happy for Noy as this will ensure she has the opportunity to complete her
secondary education.
With her education taken care of, APL+ and the doctors are now more concerned about her health. From her appearance, Noy looks like a normal teenager but doctors are worried about her high viral load. The doctors said that the virus is growing and her treatment is not working well. To suppress her viral load, she may need to start the second ART regime soon. The doctors are trying to help Noy win the war against HIV as she battles with this health crisis. APL+ is also working closely with the doctors to help Noy overcomes the many hurdles she is facing in her young life.
________________________
ຕິດຕາມເລື່ອງລາວ,ສາລະຄວາມຮູ້, ຂ່າວກິດຈະກຳ ເພີ່ມເຕີມໄດ້ທີ
Follow us more at : APLPlusLaos
Website : www.aidlao.org
ກໍລະນີສຶກສາ ຜີເຂົ້າ ຫຼື ເປັນອາການຫຍັງທາງການແພດ

ກໍລະນີສຶກສາ ຜີເຂົ້າ ຫຼື ເປັນອາການຫຍັງທາງການແພດ

ກໍລະນີສຶກສາ ຄົນເຈັບ ຜີເຂົ້າ ຫຼື ເປັນຫຍັງ ?
_________________
ເມື່ອວັນທີ 24 ມັງກອນ ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ມີຄົນເຈັບຮ້ອງໄຫ້ໂຫຍຫວນດ້ວຍຄວາມທຸກທໍລະມານ ຢາກໃຫ້ພວກເຮົາລົງມາເບິ່ງວ່າ ເຮົາຈະສາມາດຊ່ວຍຫຍັງໄດ້ແດ່ ໃນຖານະສະມາຄົມເຄືອຂ່າຍຜູ້ຕິດເຊື້ອເຮສໄອວີ/ເອດ. ຂະນະນັ້ນເຮົາກໍຍັງບໍ່ຊັດເຈນວ່າ ຄົນເຈັບຕິດເຊື້ອຫຼືບໍ່?
 
ພວກເຮົາກໍພາກັນໄປເບິ່ງ ພໍໄປຮອດແລ້ວ ເຫັນສະພາບເຮືອນຂອງຄົນເຈັບ ເຊິ່ງເປັນເຮືອນກໍ່ຊັ້ນດຽວ ຝາເຮືອນຍັງບໍ່ໄດ້ໂບກປູນ ຕັ້ງຢູ່ແຄມທາງ ມີຫຼັງຄາ ແລະ ຕົ້ນໄມ້ ເປັນສີແດງ ເພາະລົດແລ່ນຜ່ານໄປມາ
 
ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນ ສຽງທຳອິດທີ່ໄດ້ຍິນ ຄືສຽງຂອງຄົນເຈັບຮ້ອງທຸລົນທຸລາຍ ຢູ່ຊື່ບໍ່ເປັນເຫມືອນຄົນຂາດຢາເສບຕິດ ຕົວຈ່ອຍ ແລະ ເບິ່ງບໍ່ຄ່ອຍມີແຮງ ມີພໍ່ ແລະ ອ້າຍຕ້ອງໄດ້ຄ່ອຍຄຸມຈັບແຂນຈັບຂາ ຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ ກ່ອນຫນ້າລາວບໍ່ໄດ້ມີອາການຮ້າຍແຮງແບບນີ້ ເມຍຂອງລາວກໍ່ຍັງເບິ່ງປົກກະຕິດີ.
 
ຜູ້ເປັນອ້າຍເລົ່າໃຫ້ຟັງວ່າ ມີຄັ້ງໜຶ່ງນ້ອງຮ້ອງໄຫ້ເຈັບປວດແບບນີ້ ແລ້ວເອົາກັນໄປກວດຢູ່ໂຮງໝໍແຫ່ງໜຶ່ງໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ ແຕ່ບໍ່ທັນໄດ້ກວດຫຍັງຊ້ຳ ລາວຮ້ອງໄຫ້ເຈັບຢູ່ຫນ້າປະຕູ ສ່ວນໝໍຢູ່ໃນຫ້ອງ ແຕ່ເພີ່ນບອກວ່າ ນ້ອງຂ້ອຍເປັນໂຄວິດ ຖ້າລາວຕິດໂຄວິດ ພໍ່ແມ່ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງຢູ່ນຳກັນກໍ່ຕ້ອງຕິດແລ້ວ.
 
ແລະ ຈາກການຊອບຖາມຜູ້ເປັນແມ່ໃຫ້ຮູ້ວ່າ ເມື່ອສອງເດືອນກ່ອນ ຄົນເຈັບ ແລະ ເມຍ ເຄີຍໄປກວດຢູ່ໂຮງຫມໍແລະພົບວ່າມີເຊື້ອເຮສໄອວີ ທ່ານໝໍນັດໄປກວດອີກແຕ່ບໍ່ໄດ້ໄປ ອາດຈະດ້ວຍຄວາມບໍ່ຮູ້ ຄິດວ່າຕົວເອງຍັງແຂງແຮງດີຢູ່ ຫຼື ອາດຈະຢ້ານວ່າຕ້ອງໃຊ້ເງິນຫຼາຍ ໝໍຄືຈະບໍ່ກວດໃຫ້ ຈົນເຮັດໃຫ້ບໍ່ກ້າໄປກວດອີກ.
 
ຈົນແກ່ຍາວເວລາມາຮອດປັດຈຸບັນຄົນເຈັບກໍ່ຍັງບໍ່ໄດ້ໄປກວດຢູ່ໂຮງໝໍຕາມທີ່ນັດ ທີ່ຜ່ານມາທາງຄອບຄົວ ເບິ່ງກັນ ແລະ ຮັກສາຕາມອາການ ໂດຍຢາພື້ນເມືອງ ຜູ້ເປັນແມ່ບອກກັບພວກເຮົາອີກວ່າ ເຄີຍໄປດູຫມໍ ໝໍດູບອກວ່າອາການແບບນີ້ແມ່ນຜີເຂົ້າ ຫຼື ຜີເຮັດໃຫ້.
 
ຈາກເລື່ອງລາວທີ່ເລົ່າມານັ້ນ ທ່ານ ຄິດວ່າ ຄົນເຈັບ ຜີເຂົ້າ ຫຼື ເປັນພະຍາດຫຍັງທາງການແພດ ? ແຕ່ແນວໃດກໍ່ຕາມ,ໂຊກດີແລ້ວ ຕອນນີ້ທາງສະມາຄົມເຄືອຂ່າຍຜູ້ຕິດເຊື້ອເຮສໄອວີ/ເອດໄດ້ສົ່ງຄົນເຈັບໄປໂຮງໝໍ ເພື່ອກວດຫາເຊື້ອ ແລະ ໃຫ້ໄດ້ຮັບການຮັກສາທີີ່ຖືກຕ້ອງຕໍ່ໄປ.
 
 
ສາວຢ້ານເອດມາຕະຫຼອດ ສຸດທ້າຍໄດ້ຮູ້ຄວາມຈິງ

ສາວຢ້ານເອດມາຕະຫຼອດ ສຸດທ້າຍໄດ້ຮູ້ຄວາມຈິງ

ນ້ອງເລົ່າວ່າ ສ່ວນຕົວ ມີຄວາມວິຕົກ ກັງວົນ ແລະ ຢ້ານກົວພະຍາດເອດສ໌ມາຕະຫຼອດ ບໍ່ຮູ້ຈະໄປປຶກສາໃຜ ແລ້ວກໍ່ໄດ້ຮູ້ວ່າ ມີສະມາຄົມເຄືອຂ່າຍຜູ້ຕິດເຊື້ອເຮສໄອວີ/ເອດສ໌ ທີ່ໃຫ້ຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ ດູແລ ຜູ້ຕິດເຊື້ອຢູ່.
ຕົວເອງກໍ່ເປັນສາວ ເປັນນາງ ທຳມະດາຄົນໜຶ່ງ ທີ່ເຮັດວຽກ ກໍ່ພໍມີຄົນຮູ້ຈັກ ແລະ ຫຼິ້ນກິນຕາມສັງຄົມ ມີແຟນທັງເກົ່າ ແລະ ໃຫມ່ ເປັນຕຳຫຼວດ ເປັນທະຫານກໍ່ມີ.
ຄັ້ງໜຶ່ງ ໄດ້ໄປບໍລິຈາກເລືອດ ແຕ່ໝໍບອກວ່າເລືອດບໍ່ຜ່ານ ຫມໍກໍ່ບໍ່ໄດ້ໃຫ້ລາຍລະອຽດວ່າເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ຜ່ານ.
ເພີນແນະນຳໃຫ້ກັບໄປກວດໃຫມ່ ຢູ່ໂຮງໝໍແຫ່ງໜຶ່ງໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ ໝໍສົ່ງໃຫ້ໄປຫ້ອງວິເຄາະ ຜົນອອກມາເພີນວ່າ ບໍ່ແນໃຈ ອີກ3 ເດືອນໃຫ້ມາໃຫມ່ ຄົບ 3 ເດືອນແລ້ວກັບໄປອີກ ພໍເຂົ້າໄປພັດ ເຫັນມີຫມູ່ ພະລາດໜີກັບມາ ໄປໂຮງໝໍໃດພັດວ່າ ມີພີ່ນ້ອງ ມີໝູ່ປະຈຳຢູ່ ສະຫຼຸບ ຍັງບໍ່ໄດ້ກວດ ເພາະຢ້ານ ແລະ ກົງວົນວ່າ ຕົວເອງຈະມີເຊື້ອ. ທົນທຸກໄດ້ປີກວ່າ
ປີໜຶ່ງ ໄດ້ຮັບທຶນ ໄປສຶກສາຕໍ່ຕ່າງປະເທດກໍ່ຕ້ອງຍົກເລິກ ເພາະຕ້ອງໄດ້ກວດສຸຂະພາບ.ຕອນນັ້ນ ຄື ເລີ່ມຈ່ອຍ ນ້ຳໜັກຫຼຸດ ຄິດຫຼາຍ ນອນບໍ່ຫຼັບ ກິນຢານອນຫລັບ ຈົນປະສາດລອນກໍ່ມີ
ຕໍ່ມາ ໄກ້ຈະອອກພັນສາ ແຟນບອກວ່າຊິມາຂໍ ກ່ອນແຕ່ງງານ ຕ້ອງໄດ້ກວດເລືອດ ຈິ່ງຕັດສິນໃຈເຂົ້າມາຫາ ສະມາຄົມເຄືອຂ່າຍຜູ້ຕິດເຊື້ອເຮສໄອວີເອດສ໌
ທາງສະມາຄົມກໍ່ໄດ້ໃຫ້ຄຳປຶກສາ ແລະ ຕິດຕໍ່ຫາອາສາສະມັກທາງໂຮງໝໍ ແລະ ນ້ອງກໍ່ໄດ້ຕັດສິນໃຈໄປກວດເລືອດຕາມຄຳແນະນຳຂອງສະມາຄົມ ພາຍຫຼັງໄປກວດ ລໍຖ້າຜົນປະມານ 15 ນາທີ່ ຜົນອອກມາປະກົດວ່າ ເປັນລົບ ບໍ່ມີເຊື້ອ.
ນ້ອງຂໍຂອບໃຈທາງສະມາຄົມ ທີ່ອາສາຊ່ວຍນ້ອງໃນຄັ້ງນີ້ ສຸດທ້າຍກໍ່ໄດ້ຮູ້ວ່າ ພະຍາດເຮສໄອວີ/ເອດສ໌ ເປັນພະຍາດໜຶ່ງທີ່ຫຼາຍໆຄົນຍັງຢ້ານກົວ ແລະ ຈຳແນກລັງກຽດເກີນໄປ ຄວາມຈິງແລ້ວ ພະຍາດເອດສ໌ ບໍ່ໄດ້ເປັນຕາຢ້ານ ແລະ ຕິດຕໍ່ກັນໄດ້ງ່າຍດາຍ ດັ່ງທີ່ຄິດ ຂໍພຽງເຮົາໃຊ້ຊີວິດບໍ່ປະມາດ ແລະ ຮູ້ຈັກການປ້ອງກັນ.
ການປ້ອງກັນທີ່ດີ ເລີ່ມຈາກການຮຽນຮູ້ ແລະ ເຂົ້າໃຈ ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ອ່ານຄວນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການກົດໄລຄ໌ ແລະ ກົດຕິດຕາມ HIV/AIDSlaos ເພື່ອຈະບໍ່ພາດ ສາລະ ຄວາມຮູ້ ເລື່ອງ ພະຍາດເອດສ໌ ແລະ ພະຍາດຕິດຕໍ່ທາງເພດສຳພັນ.
ຄວາມຫຼັງຝັງໃຈ ຊິວິດ ແລະ ເຊື້ອພະຍາດເອດ  My Hidden story (HIV)

ຄວາມຫຼັງຝັງໃຈ ຊິວິດ ແລະ ເຊື້ອພະຍາດເອດ  My Hidden story (HIV)

ພວກເຮົາສອງຜົວເມຍ ມີລູກນ້ອຍຄົນຫນຶ່ງ. ຜົວມີອາຊີບຂັບລົດໂດຍສານທາງໄກ ຢູ່ມາມື້ຫນຶ່ງຜົວຂ້າພະເຈົ້າມີອາການເຈັບປ່ວຍອອດໆແອດໆມາໄດ້ສອງປີ ໂດຍທີ່ບໍ່ຮູ້ສາເຫດວ່າເປັນພະຍາດຫຍັງ ປົວດີແລ້ວກໍກັບມາເປັນໃຫມ່ອີກ ປົ່ວຈົນໝົດຕົວ ອາການເຈັບປ່ວຍກະບໍ່ດີຂື້ນ.

ຕາມຄວາມເຊື່ອທ້ອງຖິ່ນ ພວກເຮົາຄິດວ່າ ຄືຈະມີສິ່ງທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນເຮັດໃຫ້ຜົວເຈັບປ່ວຍ ພວກເຮົາເລີຍໄປຫາຫມໍດູ ແຕ່ເພີ່ນບອກວ່າບໍ່ມີຫຍັງເຮັດໄຫ້ ເມື່ອໄດ້ຍິນເພີ່ນເວົ້າແບບນັັ້ນກໍຍັງຄິດບໍ່ອອກວ່າແມ່ນຫຍັງຄືສາເຫດເຮັດໃຫ້ເຈັບປ່ວຍຢູ່ບໍ່ເຊົາ.

ເວລາຜ່ານໄປໄດ້ສອງປີ ຂ້າພະເຈົ້າ (ຜູ້ເປັນເມຍ) ກໍ່ມີອາການເຈັບປ່ວຍຄືກັບຜົວ.ຕອນນັ້ນກໍ່ຍັງບໍ່ຮູ້ສາເຫດວ່າຕົວເອງເປັນພະຍາດຫຍັງ ຈົນເມື່ອຍທ່ຽວໄປຫາຫມໍ.
ເຮົາສອງຜົວເມຍເລີ່ມມີອາການເຈັບໜັກຂື້ນໆ ຈົນບໍ່ມີໃຜຊິເບິ່ງກັນໄດ້ ຕອນນັ້ນລູກກໍ່ຍັງນ້ອຍ. ພວກເຮົາເລີຍຕັດສິນໃຈໄປກວດຢູ່ໂຮງຫມໍອີກ ໃນເບື້ອງຕົ້ນທ່ານຫມໍບອກວ່າ ກວດພະຍາດຫຍັງກໍ່ບໍ່ເຫັນ ຍັງແຕ່ກວດເລືອດເພື່ອຫາເຊື້ອເຮສໄອວິ ພາຍຫຼັງກວດແລ້ວ ທ່ານໝໍແຈ້ງຜົນມາ ປະກົດວ່າພວກເຮົາຕິດເຊື້ອເຮສໄອວິທັງສອງຄົນ.

ຫຼັງຈາກນັ້ນ ທ່ານຫມໍກໍ່ໄດ້ໃຫ້ຂໍ້ມູນ ຄວາມຮູ້ ແລະ ຄຳແນະນຳຕ່າງໆ ກ່ຽວກັບເຮສໄອວິແກ່ພວກເຮົາສອງຜົວເມຍ ພ້ອມກັບບອກວ່າ ເລື່ອງນີ້ຈະເກັບເປັນຄວາມລັບຈະບໍ່ໃຫ້ຄົນອື່ນຮູ້ ແຕ່ໃນເວລານັ້ນສິ່ງທີ່ຄິດ ແລະ ກັງວົນໃຈທີ່ສຸດແມ່ນເລື່ອງ ລູກນ້ອຍ 1 ປີ 8 ເດືອນ ທີ່ກິນນົມແມ່ຕັ້ງແຕ່ເກີດ. ບໍ່ກ້າ ! ຢ້ານຜົນກວດລູກຈະອອກມາເປັນບວກຄືກັນ.

ທ່ານຫມໍຍັງໄດ້ແນະນຳໄຫ້ໄປລວມກຸ່ມຜູ້ຕິດເຊື້ອ ເມື່ອໄດ້ໄປລວມກຸ່ມ ໄດ້ຮູ້ ໄດ້ເຫັນຄົນອື່ນໆທີ່ຕິດເຊື້ອຫຼາຍຄົນ ບໍ່ມີສະເພາະແຕ່ເຮົາຕິດ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ສະບາຍໃຈຂຶ້ນ. ຈາກນັ້ນຈຶ່ງໄດລົງມາປິ່ນປົວຢູ່ໂຮງຫມໍແຫ່ງຫນື່ງ ໃນນະຄອນຫລວງວຽງຈັນ ອາການທີ່ປ່ວຍກະເລີ່ມດີຂຶ້ນເປັນລຳດັບ ນອນຢູ່ໂຮງຫມໍປະມານ 45 ວັນ ບໍ່ມີໝູ່ ບໍ່ມີພີ່ນ້ອງ ບໍ່ມີໃຜໄປຫາເລີຍ.

ຢູ່ມາມື້ຫນຶ່ງນ້ອງສາວ ຢູ່ທາງບ້ານໂທມາຫາ ບອກວ່າ ບໍ່ໃຫ້ເອື້ອຍ ແລະ ຜົວກັບບ້ານເດັດຂາດ ຈະເປັນແນວໃດ ກໍ່ຢ່າກັບ ໃຫ້ຢູ່ໂຮງຫມໍພຸ້ນເລີຍ ເພາະອາຍຄົນຢູ່ບ້ານເວົ້າວ່າ ຜົວກັບເອື້ອຍເປັນເອດ ຄືທາງບ້ານມີຄົນ ສາ ກັນໄປຕ່າງໆນານາ ເນື່ອງນັນໄປທົ່ວບ້ານ. ນ້ອງສາວເອງ ລາວກໍໄດ້ຮັບຜົນກະທົບໄປນຳ ເພາະວ່າ ຕອນນັ້ນ ລູກສາວ ຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ນ້ອງສາວດູແລ ເວລາ ພວກເຮົາໄປໂຮງໝໍ ຢູ່ນະຄອນຫລວງ.
ເພື່ອໃຫ້ຫຼາຍຄົນ ຫາຍສົງໄສ ຫຼຸດຜ່ອນການຈຳແນກລັງກຽດຈາກຊາວບາ້ນວ່າ ມີຫຼານນ້ອຍຕິດເຊື້ອເອດໃນບ້ານບໍ່ ? ນ້ອງສາວຈຶ່ງໄດ້ຕັດສີນໃຈ ເອົາຫຼານໄປກວດຫາເຊື້ອເຮສໄອວີ ເປັນແຕ່ບຸນ ຜົນກວດອອກມາ ເປັນລົບ ນ້ຳຕາໄຫຼອອກດ້ວຍຄວາມດີໃຈ ທີ່ລູກ ບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນຈາກຕົນ.

ຄວາມດີໃຈແປບດຽວກໍ່ຫາຍໄປ ເມື່ອໄດ້ຍີນຄວາມເວົ້າທີ່ນ້ອງສາວເວົ້າ ມັນກ້ອງຢູ່ໃນຫົວ ຄຳເວົ້າທີ່ນ້ອງສາວເວົ້າອອກມາແບບນັ້ນຈັ່ງແມ່ນຖີ້ມແທ້ງຫົວໃຈ ເຫມືອນກັບວ່າຕົນເອງຊົ່ວຮ້າຍທີ່ສຸດໃນຊີວິດ. ຕອນນັ້ນຄື ມືດໄປຫມົດທຸກດ້ານ ສົງໄສວ່າ ເປັນຫຍັງຄວາມລັບຈຶ່ງເປີດ ຍ້ອນແພດຫມໍເປັນຄົນບອກບໍ່ ? ຕອນຊິກວດເລືອດ ທ່ານຫມໍຄືວ່າ ທຸກຢ່າງຈະປິດເປັນຄວາມລັບ ຕົນເອງກໍ່ຄິດວ່າ ຈະບໍ່ມີໃຜຮູ້ ນອກຈາກ ທ່ານໝໍ ແລະ ຕົນເອງ.

ເມືອເລື່ອງມັນແດງປານນັ້ນແລ້ວ ພວກເຮົາ ບໍ່ມີທາງເລືອກ ໄດ້ແຕ່ຍອມຮັບມັນ ແລ້ວໄດ້ປືກສາກັບ ທ່ານໝໍ ເພື່ອຫາມື້ ຫາເວລາອອກໂຮງໝໍ ຕົນເອງຂໍກັບບ້ານເວລາ 9 ໂມງກາງຄືນ ເພື່ອໄປພັກຢູ່ເຮືອນພີ່ນ້ອງກ່ອນ. ເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາຈຶ່ງເດີນທາງເຂົ້າບ້ານ ເມື່ອໄປຮອດມີແຕ່ຄົນເບິ່ງຫນ້າຄືກັບຄົນແປກຫນ້າບໍ່ມີໃຜເວົ້ານຳ ຄົນພາຍໃນຄອບຄົວຍັງບໍ່ມີໃຜເຂົ້າໃຈຍ້ອນເຂົາບໍ່ຮູ້ຂໍ້ມູນ ສ່ວນຜູ້ເປັນລູກເມືອເຫັນຫນ້າແມ່ ລູກບອກວ່າມື້ນີ້ລູກບໍ່ນອນນຳແມ່ເດີ ເຮົາຢ້ານຕິດເອດນຳແມ່ ເວລານັ້ນຄິດຫຍັງບໍ່ອອກບໍ່ຮູ້ຊິໄຫ້ ຫຼື ຮ້າຍກັບລູກ ແລະ ທຳອິດ ບໍ່ຮູ້ຊິໃຫ້ຂໍ້ມູນລູກແນວໃດ ມື້ຕໍ່ມາເມື່ອຕັ້ງສະຕິໄດ້ແລ້ວຈຶ່ງອະທິບາຍໃຫ້ລູກເຂົ້າໃຈ.

ແຕ່ຄົນບ້ານໄກ້ເຮືອນຄຽງ ແມ້ແຕ່ຄົນພາຍໃນຄອບຄົວ ຄື ອ້າຍ ເອື້ອຍ ນ້ອງ ຍັງມີການຈຳແນກລັງກຽດໃນການຢູ່ຮ່ວມກັນ.ເຮົາສອງຜົວເມຍຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມທຸກຍາກລຳບາກຫຼາຍ ໃນການດຳລົງຊີວິດ ຍາກຫຼາຍທີ່ເຂົາຈະຍອມຮັບ.
ເມື່ອເຮົາໄດ້ຮັບການປິ່ນປົ່ວ ໄດ້ຮັບຢາຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ ສຸຂະພາບແຂງແຮງຂື້ນແລ້ວ ຈື່ງໄດ້ຊວນຜົວອອກໄປຕັ້ງເຮືອນນ້ອຍຢູ່ ເພື່ອຄວາມສະບາຍໃຈຂຶ້ນ.
ໃນປີ 2008 ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າຊ່ວຍວຽກ ກັບ ສະມາຄົມເຄືອຂ່າຍຜູ້ຕິດເຊື້ອເຮສໄອວີ ແລະ ລົງມາວຽກຝືກອົບຮົມ ໂຄສະນາໃຫ້ຄວາມຮູ້ໃນຊຸມຊົນ ເພື່ອໃຫ້ສັງຄົມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບພະຍາດເອດ ໃນຂະນະທີ່ລົງວຽກ ໄດ້ເປີດຕົວ ຢູ່ບ້ານແຫ່ງຫນຶ່ງເພື່ອໃຫ້ຄົນອື່ນຮູ້ ແລະ ເຫັນວ່າ ຜູ້ຕິດເຊື້ອກໍ່ສາມາດໃຊ້ຊິວິດຮ່ວມກັນ ກັບສັງຄົມ ແລະ ສາມາດໃຊ້ຊີວິດປົກະຕິຄືຄົນທົ່ວໄປໄດ້.

ແຕ່ບໍ່ເປັນດັ່ງຄິດ ຄົນໃນຊຸມຊົນຍັງບໍ່ຍອມຮັບ ແລະ ຍັງມີການຈຳແນກລັງກຽດສູງຫລາຍ ຜົວຖືກຊາວບ້ານໄລ່ອອກຈາກບ້ານ ແລະ ຖືກໄລ່ອອກຈາກວຽກ ຍ້ອນຫົວຫນ້າ ແລະ ເພື່ອນຮ່ວມງານຮູ້ວ່າ ຕິດເຊື້ອເອດ ຕອນນັ້ນຄອບຄົວມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຼາຍ ຈິດໃຈກໍ່ເສົ້າໝອງ ການດຳລົງຊີວິດມີຄວາມຍຸ້ງຍາກ ອົດບໍ່ໄດ້ ຈຶ່ງໄປຂໍຄຳປຶກສາກັບທ່ານໝໍ ແລະ ໂຄງການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ເຮັດແນວໃດເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຄົນອື່ນທີ່ຖືກຜົນກະທົບຄືກັບຄອບຄົວຂອງພວກເຮົາ. ແຕ່ສິ່ງທີຍັງກັງວົນຫຼາຍໃນທຸກມື້ນີ້ແມ່ນບ່ອນທີ່ຜົວເຮັດວຽກຢູ່ບັດຈຸບັນ ຖ້າເຂົາຫາກຮູ້ວ່າເຮົາຕິດເຊື້ອ ຊິເກີດຫຍັງຂຶ້ນອີກ.

ຂ້າພະເຈົ້າໃນນາມຜູ້ຫນື່ງທີ່ເຮັດວຽກຊ່ວຍເຫຼື່ອໂຄງການ ເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອສັງຄົມ ແລະ ສະມາຊິກກຸ່ມຜູ້ຕິດເຊື້ອດ້ວຍກັນ ມາແຕ່ 2006 ຈົນຮອດປັດຈຸບັນ ບໍ່ວ່າຈະເປັນວຽກງານການໂຄສະນາ ໃຫ້ຄວາມຮູ້ ເລື່ອງການຢູ່ຮ່ວມກັນ ກັບຄົນໃນຄອບຄົວ ແລະ ຊຸມຊົນ ທີ່ມີຜູ້ຕິດເຊື້ອ ເຮສໄອວີ/ເອດ.
ຂ້າພະເຈົ້າຢາກໃຫ້ບຸກຄົນ ຫຼື ຊຸມຊົນໄດ້ມີຄວາມຮູ້ ຄວາມເຂົ້າໃຈຫຼາຍຂື້ນວ່າ ພະຍາດເອດ ມັນບໍ່ໄດ້ຕິດຕໍ່ກັນທາງການສຳພັດ ແລະ ການໃຊ້ຊີວິດຮ່ວມກັນ ຖ້າຫາກ ຊຸມຊົນ ເຂົ້າໃຈ ຍອມຮັບ ແລະ ຢຸດຕິການຈຳແນກລັງກຽດ ຄົນຕິດເຊື້ອເຮສໄອວຮີ ຄົນເຮົາໃນຊຸມຊົນກໍ່ຈະໃຊ້ຊີວິດຮ່ວມກັນຢ່າງມີຄວາມສຸກຫຼາຍຂື້ນ.
ປະສົບການການໃຊ້ຊິວິດຢູ່ຮ່ວມກັບເຊື້້ອ HIV/AIDS MSM ຊາຍຮັກຊາຍ

ປະສົບການການໃຊ້ຊິວິດຢູ່ຮ່ວມກັບເຊື້້ອ HIV/AIDS MSM ຊາຍຮັກຊາຍ

ສະມາຄົມຜູ້ຕິດເຊື້ອພະຍາດເອດ  Association of
people Living with HIV/AIDS (APL+)
 ໄດ້ສ້າງຂື້ນໃນປີ 2003 ພາຍໃຕ້ການຊີ້ນຳຂອງອົງການກາແດງລາວ ແລະ

ກາແດງອົດສະຕາລີ. ໄດ້ລົງທະບຽນ ແລະ
ສ້າງຕັ້ງເປັນສະມາຄົມຢ່າງເປັນທາງການໃນວັນທີ່ 28 ມິຖຸນາ 2012ກັບກະຊວງພາຍໃນ. ສະມາຄົມໄດ້ເຄືອນໄຫວ ຢູ່ 12 ແຂວງ 
ທີ່ມີກຸມຜູ້ຕິດເຊື້ອ ພະຍາດເອດ ແລະ ອາສາສະໝັກ
ມີຕ່າງໜ້າກຸມຜູ້ຕິດເຊື້ອແຂວງລະ2 ທ່ານ , ໃນເລືອງຕໍ່ໄປນີ້ ພວກຈະນໍາສະເໜີ
ເລື້ອງລາວຂອງຊາຍຮັກຊາຍ ຫຼື ກະເທີຍ ທີ່ຢູ່ຮວມກັບເຊື້ອພະຍາດເອດ  ດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້ 

 

 

 

 

ປະສົບການການໃຊ້ຊິວິດຢູ່ຮ່ວມກັບເຊື້້ອ HIV/AIDS
MSM ຊາຍຮັກຊາຍ
ຂ້ອຍບໍເຊື່ອວ່າ ເປັນກະເທີຍ ຈະຕິດເອດ ແລະ ເຊື່ອມາຕະລອດວ່າ ເອດ ບໍ່ສາມາດຕິດໄດ້ກັນໄດ້ຈາກການມີເພດສຳພັນ ຊາຍກັບຊາຍ

ກອນຕິດເຊື້ອ ພະຍາດເອດ  ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍຄິດວ່າ ກະເທີຍ ກະຕິດເອດ  ແລະ ຂ້ອຍກໍ່ບໍສົນໃຈ ເລື້ອງນີ້ເລີຍ
ທ. ເພັດ, ອາຍຸ 38 ປີ  ຈາກ ແຂວງໄຊຍະບູລີ  ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກພະຍາດເອດ ແຕ່ປີ 2003​ ມາໃນປີ 1996 ຂ້ອຍເອງໄດ້ອາໃສ່ຢູ່ ວຽງຈັນເພື່ອເຂົ້າມາເຮັດວຽກແລະຂ້ອຍໄດ້ເຮັດວຽກເປັນພໍ່ຄົວແລະຂ້ອຍໄດ້ເຮັດວຽກມາຈົນມາຮອດໃນໄລຍະປີ 2000 ຂ້ອຍໄດ້ພົບຮັກກັບ ຊາວຕ່າງຊາດຄົນຫນຶ່ງ ລາວເປັນຊາວອອດ ສະຕາເລຍ ແລະໄດ້້ໃຊ້ຊີ ວິດຮ່ວມກັນປະມາ ສອງປີຫຼັງຈາກນັ້ນກໍໄດ້ເລີກລາກັນໄປ

ຈົນາຮອດໃນປີ 2000-2003 ຂ້ອຍໄດ້ຕັດສິນໃຈຍ້າຍໄປຢູ່ແຂວງຫຼວງພະບາງແລະໄດ້ເຮັດວຽກກ່ຢູ່ໂຮງແຮມຄຽງຄູ່ກັບການຂາຍບໍ່ລິການ ຮັບແຂກທົ່ວໄປ ຄືການຮັກຮ່ວມເພດນັ້ນເອງ ຮອດປີ 2003-2005 ຂ້ອຍໄດ້ຍ້າຍລົງໄປ ແຂວງສະຫວັນນະເຂດ ກັບອາຊີບເດີມ ທີ່ຂາຍບໍລິການ ແລະ ຮັບແຂກທົ່ວໄປຕາມເຄີຍ. ຫຼັງຈາກນັ້ນມາຮອດປີ 2005 ຂ້ອຍໄດ້ກັບມາຢູ່ບ້ານເກີດຂອງຕົນເອງກໍ່ຄືແຂວງໄຊຍະບູລີ ຈົນມາຮອດໄລຍະປະມານ 6 ເດືອນຂ້ອຍໄດລົ້ມປ່ວຍລົງຢ່າງກະທັນຫັນໂດຍທີ່ບໍ່ຮູ້ສາເຫດເລີຍ ຫຼັງຈາກນັ້ນກໍໄດ້ຕັດສິນໃຈໄປກວດເລືອດຢູ່ໂຮງຫມໍເພື່ອກວດຫາສາເຫດວ່າເປັນຫຍັງແທ້ ແລະ ຜົນກວດອອກມາກໍຄືໄດ້ຮັບເຊື້ອເຮສໄອວິ/ເອດ ໃນຂະນະທີ່ໄດ້ຍິນວ່າຕົວເອງຕິດເຊື້ອ ຂ້ອຍຍັງບໍ່ ຢາກເຊື່ອເລີຍວ່າຕົວເອງຊິຕິດໃນຕອນນັ້ນຂໍ້ມູນຂ່າວສານເລື່ອງພະຍາດເອດ ກະຍັງບໍ່ກວ້າງ, ບໍ່ມີຂໍ້ມູນ ແລະຂ້ອຍຄິດວ່າພະຍາດເອດ ມັນຕິດຕໍ່ກັນ ມີແຕ່ ຊາຍ-ຍິງ ແທ້ເທົ່ານັ້ນ ມັນຄົງບໍ່ເກີດກັບ ເພດທີສາມຢ່າງແນນອນ(ກະເທີຍ) ຫຼັງຈາກທີ່ຮູ້ວ່າຕົນເອງຕິດເຊື້ອເອດແລ້ວ ຕອນນັ້ນບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າຊິເຮັດແບບໃດ ກຳລັງໃຈກະບໍ່ມີ ບໍ່ຮູ້ຈະແກ້ໄຂ່ບັນຫາແນວໃດ ຮູ້ຢ່າງດຽວໃນຂະນະນັ້ນກໍ່ຄືຢາກຕາຍເທົ່ານັ້ນ ຢູ່ມາມື້ຫນຶ່ງ ທ່ານ ປະທຸມທອງ ດວງເງີນ ຜູ້ປະສານງານຕ້ານເອດຂັ້ນແຂວງ(ອົງການກາແດງລາວ ໄຊຍະບຸລີ) ແລະ ທ່ານ ສົມຈິດ ຜູ້ຮັບຜິດຊອບວຽກງານອົງການຊ່ວຍເຫຼື່ອເດັກ ອົດສະຕາລີ ພ້ອມດ້ວຍອຳນາດ ການປົກຄອງບ້ານ ໄດລົງມາຢ້ຽມຢາມຄອບຄົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະເພິ່ນໄດ້ມາໄຫ້ຂໍ້ມູນ ແລະ ຄຳ ແນະນຳເລື່ອງເອດ ແລະ ການຈຳແນກລັງກຽດຢູ່ພາຍໃນຄອບຄົວແລະຊຸມຊົນອ້ອມຂ້າງ, ໃນນັ້ນນ້ອງ ກໍໄດ້ຮັບເງິ່ນງົບປະມາສ່ວນຫນຶ່ງຈາກໂຄງການ ຫຼື ສະມາຄົມເຄືອຂ່າຍຜູ້ຕິດເຊື້ອເອດລາວ ໄປປິ່ນປົວ ຢູ່ໂຮງຫມໍແຂວງສະຫວັນນະເຂດ/ແພດບໍ່ມີພົມແດນ ຈົນຮອດໄລຍະ2-3 ປີ ຈຶ່ງຍ້າຍມາປິ່ນປົວຢູ່ໂຮງ ຫມໍເສດຖາທິລາດຈົນຮອດໄລຍະເວລາ 4-5 ປີ ຈົນມາຮອດປະຈຸບັນນີ້ (2019) ຂ້ອຍຍັງກວດສຸຂະ ພາບແລະກິນຢາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ມາຕະຫຼອດ ແລະ ມາໃຊ້ບໍລິການຢູ່ໂຮງຫມໍແຂວງຫຼວງພະບາງ ຈົນຮອດທຸກມື້ນີ້.

ກ່ອນທີ່ຍັງບໍ່ໄດຮັບການປິ່ນປົວໃນສະໄຫມນັ້ນຂ້ອຍເອງຮູ້ເທົ່າບໍ່ເຖິ່ງການ ອີກຢ່າງຫນຶ່ງເລື່ອງໂລກ ເອດຍັງບໍ່ເປີດກ້ວາງແລະຫຼັງຈາກຕິດເຊື້ອເອດແລ້ວຊີວິດທຸກຢ່າງມັນມືດມົວໄປຫມົດທຸກຢ່າງ ຖືກສັງ ຄົມຈຳແນກ ບໍ່ມີວຽກເຮັດງານທຳ ບໍ່ມີຫມູ່ເພື່ອນເສດຖະກິດຄອບຄົວກະບໍ່ມີ

ຫຼັງຈາກທີ່ມີພາກສ່ວນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບວຽກງານເອດ ໄດ້ເຂົ້າມາຊ່ວຍເຫຼື່ອ ຊີວິດກໍ່ຄ່ອຍໆດີຂຶ້ນ ເທື່ອລະກ້າວແລະສັງຄົມກະຄ່ອຍໆຍອມຮັບແລະຫຼຸດພົ້ນອອກຈາກການຈຳແນກລັງກຽດ ແລະ ໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມນຳສັງຄົມແລະຊຸມຊົນຫຼາຍຂຶ້ນ ຄອບຄົວມີວຽກເຮັດແລະຊ່ວຍເຫຼື່ອກັນມາເລື້ອຍໆ ຈົນຮອດປັດຈຸບັນ,
ທຸກວັນນີ້ຂ້ອຍດີໃຈຫຼາຍທີ່ໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼື່ອແລະຍັງເປັນກະບອກສຽງໄຫ້ແກ່ວຽກງານໂລກ ເອດໄຫ້ກ້າວຫນ້າ ແລະ ບໍ່ຍອມແພ້ກັບສິ່ງທີ່ເປັນຢູ່ ແລະ ຂໍຂອບໃຈທຸກທ່ານທີ່ໄດ້ຊ່ວຍເຫຼືອ ຂ້າພະ ເຈົ້າ ຜ່ານການຮຽນຮູ້ ບົດຮຽນຊິວິດ ທັງດີ ແລະບໍດີ ລ້ວນແຕ່ເປັນບົດຮຽນອັນລໍ້າຄ່າ ແລະ ເປັນສິງທີ່ບໍ່ ອາດລືມ ສໍ່າຫຼັບຂ້າພະເຈົ້າ  ແລະ ຂໍຂອບໃຈ ທຸກການຊວຍເຫຼືອ ໃຫ້ທືນ, ຂອງທ່ານໝໍ, ໂຮງໝໍ, ພະນັກງານ, ອາສາສະໝັກ ແລະ ສະມາຄົມຜູ້ຕິດເຊື້ອພະຍາດເອດ APL+