ຄວາມຫຼັງຝັງໃຈ ຊິວິດ ແລະ ເຊື້ອພະຍາດເອດ  My Hidden story (HIV)

by | ກ.ຍ. 17, 2021 | ເລື່ອງເຫຼົ່າ Our story | 0 comments

ພວກເຮົາສອງຜົວເມຍ ມີລູກນ້ອຍຄົນຫນຶ່ງ. ຜົວມີອາຊີບຂັບລົດໂດຍສານທາງໄກ ຢູ່ມາມື້ຫນຶ່ງຜົວຂ້າພະເຈົ້າມີອາການເຈັບປ່ວຍອອດໆແອດໆມາໄດ້ສອງປີ ໂດຍທີ່ບໍ່ຮູ້ສາເຫດວ່າເປັນພະຍາດຫຍັງ ປົວດີແລ້ວກໍກັບມາເປັນໃຫມ່ອີກ ປົ່ວຈົນໝົດຕົວ ອາການເຈັບປ່ວຍກະບໍ່ດີຂື້ນ.

ຕາມຄວາມເຊື່ອທ້ອງຖິ່ນ ພວກເຮົາຄິດວ່າ ຄືຈະມີສິ່ງທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນເຮັດໃຫ້ຜົວເຈັບປ່ວຍ ພວກເຮົາເລີຍໄປຫາຫມໍດູ ແຕ່ເພີ່ນບອກວ່າບໍ່ມີຫຍັງເຮັດໄຫ້ ເມື່ອໄດ້ຍິນເພີ່ນເວົ້າແບບນັັ້ນກໍຍັງຄິດບໍ່ອອກວ່າແມ່ນຫຍັງຄືສາເຫດເຮັດໃຫ້ເຈັບປ່ວຍຢູ່ບໍ່ເຊົາ.

ເວລາຜ່ານໄປໄດ້ສອງປີ ຂ້າພະເຈົ້າ (ຜູ້ເປັນເມຍ) ກໍ່ມີອາການເຈັບປ່ວຍຄືກັບຜົວ.ຕອນນັ້ນກໍ່ຍັງບໍ່ຮູ້ສາເຫດວ່າຕົວເອງເປັນພະຍາດຫຍັງ ຈົນເມື່ອຍທ່ຽວໄປຫາຫມໍ.
ເຮົາສອງຜົວເມຍເລີ່ມມີອາການເຈັບໜັກຂື້ນໆ ຈົນບໍ່ມີໃຜຊິເບິ່ງກັນໄດ້ ຕອນນັ້ນລູກກໍ່ຍັງນ້ອຍ. ພວກເຮົາເລີຍຕັດສິນໃຈໄປກວດຢູ່ໂຮງຫມໍອີກ ໃນເບື້ອງຕົ້ນທ່ານຫມໍບອກວ່າ ກວດພະຍາດຫຍັງກໍ່ບໍ່ເຫັນ ຍັງແຕ່ກວດເລືອດເພື່ອຫາເຊື້ອເຮສໄອວິ ພາຍຫຼັງກວດແລ້ວ ທ່ານໝໍແຈ້ງຜົນມາ ປະກົດວ່າພວກເຮົາຕິດເຊື້ອເຮສໄອວິທັງສອງຄົນ.

ຫຼັງຈາກນັ້ນ ທ່ານຫມໍກໍ່ໄດ້ໃຫ້ຂໍ້ມູນ ຄວາມຮູ້ ແລະ ຄຳແນະນຳຕ່າງໆ ກ່ຽວກັບເຮສໄອວິແກ່ພວກເຮົາສອງຜົວເມຍ ພ້ອມກັບບອກວ່າ ເລື່ອງນີ້ຈະເກັບເປັນຄວາມລັບຈະບໍ່ໃຫ້ຄົນອື່ນຮູ້ ແຕ່ໃນເວລານັ້ນສິ່ງທີ່ຄິດ ແລະ ກັງວົນໃຈທີ່ສຸດແມ່ນເລື່ອງ ລູກນ້ອຍ 1 ປີ 8 ເດືອນ ທີ່ກິນນົມແມ່ຕັ້ງແຕ່ເກີດ. ບໍ່ກ້າ ! ຢ້ານຜົນກວດລູກຈະອອກມາເປັນບວກຄືກັນ.

ທ່ານຫມໍຍັງໄດ້ແນະນຳໄຫ້ໄປລວມກຸ່ມຜູ້ຕິດເຊື້ອ ເມື່ອໄດ້ໄປລວມກຸ່ມ ໄດ້ຮູ້ ໄດ້ເຫັນຄົນອື່ນໆທີ່ຕິດເຊື້ອຫຼາຍຄົນ ບໍ່ມີສະເພາະແຕ່ເຮົາຕິດ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ສະບາຍໃຈຂຶ້ນ. ຈາກນັ້ນຈຶ່ງໄດລົງມາປິ່ນປົວຢູ່ໂຮງຫມໍແຫ່ງຫນື່ງ ໃນນະຄອນຫລວງວຽງຈັນ ອາການທີ່ປ່ວຍກະເລີ່ມດີຂຶ້ນເປັນລຳດັບ ນອນຢູ່ໂຮງຫມໍປະມານ 45 ວັນ ບໍ່ມີໝູ່ ບໍ່ມີພີ່ນ້ອງ ບໍ່ມີໃຜໄປຫາເລີຍ.

ຢູ່ມາມື້ຫນຶ່ງນ້ອງສາວ ຢູ່ທາງບ້ານໂທມາຫາ ບອກວ່າ ບໍ່ໃຫ້ເອື້ອຍ ແລະ ຜົວກັບບ້ານເດັດຂາດ ຈະເປັນແນວໃດ ກໍ່ຢ່າກັບ ໃຫ້ຢູ່ໂຮງຫມໍພຸ້ນເລີຍ ເພາະອາຍຄົນຢູ່ບ້ານເວົ້າວ່າ ຜົວກັບເອື້ອຍເປັນເອດ ຄືທາງບ້ານມີຄົນ ສາ ກັນໄປຕ່າງໆນານາ ເນື່ອງນັນໄປທົ່ວບ້ານ. ນ້ອງສາວເອງ ລາວກໍໄດ້ຮັບຜົນກະທົບໄປນຳ ເພາະວ່າ ຕອນນັ້ນ ລູກສາວ ຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ນ້ອງສາວດູແລ ເວລາ ພວກເຮົາໄປໂຮງໝໍ ຢູ່ນະຄອນຫລວງ.
ເພື່ອໃຫ້ຫຼາຍຄົນ ຫາຍສົງໄສ ຫຼຸດຜ່ອນການຈຳແນກລັງກຽດຈາກຊາວບາ້ນວ່າ ມີຫຼານນ້ອຍຕິດເຊື້ອເອດໃນບ້ານບໍ່ ? ນ້ອງສາວຈຶ່ງໄດ້ຕັດສີນໃຈ ເອົາຫຼານໄປກວດຫາເຊື້ອເຮສໄອວີ ເປັນແຕ່ບຸນ ຜົນກວດອອກມາ ເປັນລົບ ນ້ຳຕາໄຫຼອອກດ້ວຍຄວາມດີໃຈ ທີ່ລູກ ບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນຈາກຕົນ.

ຄວາມດີໃຈແປບດຽວກໍ່ຫາຍໄປ ເມື່ອໄດ້ຍີນຄວາມເວົ້າທີ່ນ້ອງສາວເວົ້າ ມັນກ້ອງຢູ່ໃນຫົວ ຄຳເວົ້າທີ່ນ້ອງສາວເວົ້າອອກມາແບບນັ້ນຈັ່ງແມ່ນຖີ້ມແທ້ງຫົວໃຈ ເຫມືອນກັບວ່າຕົນເອງຊົ່ວຮ້າຍທີ່ສຸດໃນຊີວິດ. ຕອນນັ້ນຄື ມືດໄປຫມົດທຸກດ້ານ ສົງໄສວ່າ ເປັນຫຍັງຄວາມລັບຈຶ່ງເປີດ ຍ້ອນແພດຫມໍເປັນຄົນບອກບໍ່ ? ຕອນຊິກວດເລືອດ ທ່ານຫມໍຄືວ່າ ທຸກຢ່າງຈະປິດເປັນຄວາມລັບ ຕົນເອງກໍ່ຄິດວ່າ ຈະບໍ່ມີໃຜຮູ້ ນອກຈາກ ທ່ານໝໍ ແລະ ຕົນເອງ.

ເມືອເລື່ອງມັນແດງປານນັ້ນແລ້ວ ພວກເຮົາ ບໍ່ມີທາງເລືອກ ໄດ້ແຕ່ຍອມຮັບມັນ ແລ້ວໄດ້ປືກສາກັບ ທ່ານໝໍ ເພື່ອຫາມື້ ຫາເວລາອອກໂຮງໝໍ ຕົນເອງຂໍກັບບ້ານເວລາ 9 ໂມງກາງຄືນ ເພື່ອໄປພັກຢູ່ເຮືອນພີ່ນ້ອງກ່ອນ. ເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາຈຶ່ງເດີນທາງເຂົ້າບ້ານ ເມື່ອໄປຮອດມີແຕ່ຄົນເບິ່ງຫນ້າຄືກັບຄົນແປກຫນ້າບໍ່ມີໃຜເວົ້ານຳ ຄົນພາຍໃນຄອບຄົວຍັງບໍ່ມີໃຜເຂົ້າໃຈຍ້ອນເຂົາບໍ່ຮູ້ຂໍ້ມູນ ສ່ວນຜູ້ເປັນລູກເມືອເຫັນຫນ້າແມ່ ລູກບອກວ່າມື້ນີ້ລູກບໍ່ນອນນຳແມ່ເດີ ເຮົາຢ້ານຕິດເອດນຳແມ່ ເວລານັ້ນຄິດຫຍັງບໍ່ອອກບໍ່ຮູ້ຊິໄຫ້ ຫຼື ຮ້າຍກັບລູກ ແລະ ທຳອິດ ບໍ່ຮູ້ຊິໃຫ້ຂໍ້ມູນລູກແນວໃດ ມື້ຕໍ່ມາເມື່ອຕັ້ງສະຕິໄດ້ແລ້ວຈຶ່ງອະທິບາຍໃຫ້ລູກເຂົ້າໃຈ.

ແຕ່ຄົນບ້ານໄກ້ເຮືອນຄຽງ ແມ້ແຕ່ຄົນພາຍໃນຄອບຄົວ ຄື ອ້າຍ ເອື້ອຍ ນ້ອງ ຍັງມີການຈຳແນກລັງກຽດໃນການຢູ່ຮ່ວມກັນ.ເຮົາສອງຜົວເມຍຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມທຸກຍາກລຳບາກຫຼາຍ ໃນການດຳລົງຊີວິດ ຍາກຫຼາຍທີ່ເຂົາຈະຍອມຮັບ.
ເມື່ອເຮົາໄດ້ຮັບການປິ່ນປົ່ວ ໄດ້ຮັບຢາຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ ສຸຂະພາບແຂງແຮງຂື້ນແລ້ວ ຈື່ງໄດ້ຊວນຜົວອອກໄປຕັ້ງເຮືອນນ້ອຍຢູ່ ເພື່ອຄວາມສະບາຍໃຈຂຶ້ນ.
ໃນປີ 2008 ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າຊ່ວຍວຽກ ກັບ ສະມາຄົມເຄືອຂ່າຍຜູ້ຕິດເຊື້ອເຮສໄອວີ ແລະ ລົງມາວຽກຝືກອົບຮົມ ໂຄສະນາໃຫ້ຄວາມຮູ້ໃນຊຸມຊົນ ເພື່ອໃຫ້ສັງຄົມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບພະຍາດເອດ ໃນຂະນະທີ່ລົງວຽກ ໄດ້ເປີດຕົວ ຢູ່ບ້ານແຫ່ງຫນຶ່ງເພື່ອໃຫ້ຄົນອື່ນຮູ້ ແລະ ເຫັນວ່າ ຜູ້ຕິດເຊື້ອກໍ່ສາມາດໃຊ້ຊິວິດຮ່ວມກັນ ກັບສັງຄົມ ແລະ ສາມາດໃຊ້ຊີວິດປົກະຕິຄືຄົນທົ່ວໄປໄດ້.

ແຕ່ບໍ່ເປັນດັ່ງຄິດ ຄົນໃນຊຸມຊົນຍັງບໍ່ຍອມຮັບ ແລະ ຍັງມີການຈຳແນກລັງກຽດສູງຫລາຍ ຜົວຖືກຊາວບ້ານໄລ່ອອກຈາກບ້ານ ແລະ ຖືກໄລ່ອອກຈາກວຽກ ຍ້ອນຫົວຫນ້າ ແລະ ເພື່ອນຮ່ວມງານຮູ້ວ່າ ຕິດເຊື້ອເອດ ຕອນນັ້ນຄອບຄົວມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຼາຍ ຈິດໃຈກໍ່ເສົ້າໝອງ ການດຳລົງຊີວິດມີຄວາມຍຸ້ງຍາກ ອົດບໍ່ໄດ້ ຈຶ່ງໄປຂໍຄຳປຶກສາກັບທ່ານໝໍ ແລະ ໂຄງການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ເຮັດແນວໃດເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຄົນອື່ນທີ່ຖືກຜົນກະທົບຄືກັບຄອບຄົວຂອງພວກເຮົາ. ແຕ່ສິ່ງທີຍັງກັງວົນຫຼາຍໃນທຸກມື້ນີ້ແມ່ນບ່ອນທີ່ຜົວເຮັດວຽກຢູ່ບັດຈຸບັນ ຖ້າເຂົາຫາກຮູ້ວ່າເຮົາຕິດເຊື້ອ ຊິເກີດຫຍັງຂຶ້ນອີກ.

ຂ້າພະເຈົ້າໃນນາມຜູ້ຫນື່ງທີ່ເຮັດວຽກຊ່ວຍເຫຼື່ອໂຄງການ ເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອສັງຄົມ ແລະ ສະມາຊິກກຸ່ມຜູ້ຕິດເຊື້ອດ້ວຍກັນ ມາແຕ່ 2006 ຈົນຮອດປັດຈຸບັນ ບໍ່ວ່າຈະເປັນວຽກງານການໂຄສະນາ ໃຫ້ຄວາມຮູ້ ເລື່ອງການຢູ່ຮ່ວມກັນ ກັບຄົນໃນຄອບຄົວ ແລະ ຊຸມຊົນ ທີ່ມີຜູ້ຕິດເຊື້ອ ເຮສໄອວີ/ເອດ.
ຂ້າພະເຈົ້າຢາກໃຫ້ບຸກຄົນ ຫຼື ຊຸມຊົນໄດ້ມີຄວາມຮູ້ ຄວາມເຂົ້າໃຈຫຼາຍຂື້ນວ່າ ພະຍາດເອດ ມັນບໍ່ໄດ້ຕິດຕໍ່ກັນທາງການສຳພັດ ແລະ ການໃຊ້ຊີວິດຮ່ວມກັນ ຖ້າຫາກ ຊຸມຊົນ ເຂົ້າໃຈ ຍອມຮັບ ແລະ ຢຸດຕິການຈຳແນກລັງກຽດ ຄົນຕິດເຊື້ອເຮສໄອວຮີ ຄົນເຮົາໃນຊຸມຊົນກໍ່ຈະໃຊ້ຊີວິດຮ່ວມກັນຢ່າງມີຄວາມສຸກຫຼາຍຂື້ນ.

See more posts…